Blat jest wykonany z dość cienkiej, ale jednocześnie solidnej i twardej płyty, pokrytej jednak kiepskiej jakości papierową okleiną, która po kilku latach zaczęła się przecierać i łuszczyć.

Zaopatrzyłam się w trzy podłużne liście forniru dębowego oraz kilka innych niezbędnych rzeczy i przystąpiłam do dzieła.

Materiały i narzędzia

• fornir
• klej do drewna
• olej do blatów*
• ołówek
• linijka
• nożyk do tapet
• szlifierka oscylacyjna (pomocna ale nie niezbędna)
• papier ścierny
• sucha szmatka
• kawałek tektury lub pędzel do rozsmarowania kleju
• drewniana szpatułka kuchenna

* zamiast olejowania można wybrać inny sposób wykończenia i zastosować np. bejcę, lakier czy lazurę.

Zaczynam od zdemontowania blatu i lekkiego starcia jego powierzchni za pomocą szlifierki oscylacyjnej w celu poprawy przyczepności kleju. Przecieram suszą szmatką by pozbyć się pyłu po szlifowaniu.

Następnie rozmieszczam liście forniru na blacie i ustalam ich docelowe ułożenie, co lekko zaznaczam ołówkiem. Jeżeli liście są wyraźnie zbyt duże wstępnie odcinam ich nadmiar nożykiem do tapet pozostawiając centymetrowy zapas z każdej strony.

Klejenie rozpoczynam od środkowego liścia. Jego brzegi są proste i równe, więc nie poprawiam cięcia. Nanoszę klej na fragment blatu pod pierwszy liść oraz na sam liść. Rozprowadzam klej równomiernie na obu powierzchniach za pomocą kawałka tektury, można też robić to pędzlem.

Przyklejam pierwszy liść w wyznaczonym miejscu.

Następnie za pomocą drewnianej szpatułki kuchennej mocno dociskam i przesuwam się po powierzchni liścia ruchami od środka do zewnątrz, starając się wycisnąć nadmiar kleju spod forniru. Nadmiar kleju zbieram.

Przystępuję do klejenia dwóch kolejnych liści. Powszechnie stosowaną techniką jest klejenie kolejnego liścia na zakładkę, lekko nachodząc na pierwszy liść, a następnie wykonanie cięcia wzdłuż zakładki przy linijce. Tak właśnie polecam zrobić. Początkowo wydawało mi się, że to ryzykowne i z uwagi na ładne proste krawędzi moich liści uda mi się je po prostu równo przykleić obok siebie. Dalsze klejenie ujawniło jednak niewielkie krzywizny rzędu 1 mm, co wystarczyło do tego, żeby spasowanie liści nie było idealne. Musiałam zastosować metodę z zakładką. Okazało się, że jest to prostsze niż mi się wydawało i daje perfekcyjne dopasowanie fragmentów forniru.

Jeśli chodzi o klej, profesjonalni stolarze stosują często kleje szybkoschnące. Dzięki temu fornir praktycznie od razu pozostaje tam, gdzie powinien i nic nie powinno się odkleić. Ja natomiast zdecydowałam się na typowy biały klej do drewna, który schnie długo, ale za to w razie popełnienia błędu mogę coś jeszcze skorygować. Na koniec klejenia obróciłam blat fornirem do dołu i obciążyłam niemal całą zawartością domowej siłowni, na całą noc.

Następnego dnia przystąpiłam do odcięcia nadmiarowych fragmentów forniru przy krawędziach. Nożykiem do tapet skróciłam nadmiar do ok. 5 mm, aby resztę doszlifować delikatnie papierem ściernym.

Okazało się, że brzegi forniru łatwo się łamią i kruszą, ale znalazłam na to sposób. Od spodu, w rogu między blatem a fornirem nałożyłam dość obficie klej. Przeciągnęłam palcem formując wałeczek, jak przy nakładaniu silikonu. Po wyschnięciu kleju szlifowanie krawędzi to bajka.

Opcjonalnie, jeśli zdarzyły się drobne ubytki w fornirze, można je uzupełnić szpachlówką do drewna.

Przystępuję do ostatecznego szlifowania powierzchni blatu. Odpylam za pomocą suchej szmatki.

Nakładam olej zgodnie z instrukcją na opakowaniu. Osobiście lubię wylać odrobinę oleju na blat, rozprowadzić za pomocą kawałka tektury i po kilku minutach wytrzeć nadmiar szmatką lub też wcierać olej za pomocą pędzla.

Odstawiam blat do wyschnięcia na kilka godzin, po czym delikatnie przeszlifowuję go ręcznie drobnym papierem lub kostką ścierną i ponownie nakładam drugą warstwę oleju. Drugą warstwę lubię też nakładać wałeczkiem bez włosia, co nadaje ładnego, satynowego wykończenia. Pozostawiam do wyschnięcia.

Na koniec montuję blat w ramie stolika i gotowe, można wreszcie napić się kawy. Jak na moje pierwsze fornirowanie myślę, że wyszło całkiem dobrze, udało mi się przy tym nauczyć i zaobserwować kilka rzeczy. Efekt jest bardzo satysfakcjonujący. Już rozglądam się, co by tu jeszcze okleić!